FERSUDE YAZILAR

Üşüyorum..İçim üşüyor aslında Kasım bahane..

Bir film izler gibi yaşadım sevdayı, her karesinde hüzün kokusu vardı; ellerime maktulun kanı bulaştı!

Kahve çekirdeklerinden medet umuyorum baş ağrısı illetinden kurtulmak için..Ne kadarı doğru hesaplarımın bilmiyorum, düştüğüm yerden kalkıp ilerleyebilecek gücü birkaç zaman bulamayabilirim lakin arkamı dönüp baktığımda geldiğim yerin kaybolduğunu görmenin sevinciyle kederim dağılıyor…

Kaldıramadı bunca yükü minicik omuzlarım inkar etmiyorum! İnkar edildiğimi görüp susuyorum sadece…Sustuğumda ıslanıyor şehir Kasım bahane..

Kızkulesi… Hala ruzgar esiyor civarında! Öksüzlüğüm yetimliğim … gitmedim senden gidemezdim sadece öyle bilmeliydin… uykuların bölünmemeliydi uyuyabilmeliydin tüm gece…

Nedenleri niçinleri bir kenara itip sadece  seni görmeliydim, ne istediğini bilmeliydim… Martılara sorma beni anlatmayacaklar, günbatımına şiirler yazmıyorum artık bekleme sahil kenarlarında… Böyle olmalıydı   üzgünüm, gelmeyeceğini bilerek beklediğim onca senenin hatrına işitmemem gerekenleri işittiysem ve sen bütün soğukkanlılığını koruyup kendini haklı gördüysen başka türlü olmamalıydı…

Çizgiler silgiler yıldızlar rüzgarlar “elif kadar” yalnız düşsünler kaldırımlara! Kasım bahane! Biz ayrıldık… Son kez ama ilk defa …

devamını okumak için tıklayın

& fersude &

21 Kasım 2009

Çamlıca 23:19

Gidip te gelmediğin günler kanıyor düş sabahında.adını senin koyduğun çocuklar kapanıyor ağlayarak dizlerime,öpüyorum avuçlarından..sonra adını benim koyduğum çocuklar koşuşuyor etrafımda,sesleri sesine karışıyor en güzel şarkının fakat sözleri anlamsız geliyor artık..

Karmaşık cümlelerde boğup fikrimi boğulduğuma dair cümleleri terk etmek istiyorum ömrümde ilk ama son..

Mesela biri gelsin kanayan dizlerinde kum taneleri,sen de onun yarasına merhem ol istiyorum sonra kavgaya tutuşalım bir hiç uğruna,asıp yüzünü odadan odaya geç ve ben kendimi balkonda demli bir fincan çayda susturayım.belki uyurum belki de uyumuş gibi..elinde sıcacık battaniyeyle gelip ilişiverirsin yanıma,susarak barışırız söze gerek yok..

Sahile paralel düşler kurmayalı uzun zaman oldu ve kırkbeş derecelik açıyla gözlerim dolmayalı..

Kime ne ve her neyse..

Fazla cümle kurmayacağım artık,kuramadığım cümlelerde kalsın her şey ve de hiçbir şey..adını senin koyduğun çocuklar,adını benim koyduğum çocuklar ve adı koyulmamış çocuklar ağlamasın, müsait bir yerdeyim..

 & fersude &

13 kasım 2009

22.13 çamlıca

Keşkelerden bir dünya kurdum ikimize; belkilerden bir ev..

Islak saçlarımdan dökülen beyaz teller misali, yorgun kirpiklerimden süzülen damlaları inkar ediyorum.

Bu ben değilim , bu sen değilsin..

Verilen sözlerin tutulmayan yanlarına vurgunum ben! Tüm acım bundan..

Yitirdiğim saygıdan mı azalan güvenden mi bilinmez, durduk yere sorular üşüşüyor sevdamın tepesine..Cevabını verebilsem sorun değil lakin soruyu soranın cevap verdiği görülmüş şey değil..

Hep başkalarının acılarına ayrılıklarına dökerken gözyaşı, kimlik fotokopileri olmayan insanların girdabında diz çökmek zoruma gitmiyor değil..Şimdi nerdeler nasıllar bilmek dahi istemiyorum; hani silmek mümkün olsa, bir kalem de diyorum!

Şimdi değil, gün sayıyorum..Bir kaç zaman sonra yol ayrımında ben adını anıp iç çekeceğim yerde bir karar verip, kararın altına imza atacağım. Pişman olmak beri dursun, emeklerime yanarım! Diz çöküp yalvarmadıysam bunca zaman, son çare diye sakladığımdandır.Yerine kurulmuş cümlelerin can yakan sızısına isyan etme hakkını yıllar önce Emirgan’da bıraktın sen..

Ihlamurların çiçek açmadığı mevsimlerle geçiyor zaman, zamana ayak uydurmak nasıl bir şeydi hiç öğrenmedim demek..bu şehir ıstırap, bu şehir yalan, bu şehir lanet! Nesi var nesi yoksa alıp başını gitmeli insan, ki insan olduğunu hatırlasın yeniden..Ve yarım kalmalı her şiir,  yarım kalmalı her yazı; yarım kalmalı..

& fersude &

22.29

Çamlıca

22.10.2009

bir yanılgıydı isyanım..

Akıtamadığım gözyaşlarım var, susup içimde biriktirdiğim isyanlarım..

Ansızın kapı ardında belirse koşar adım uzaklaşıyorum, yine buluyor bir köşe başında; ne tat ne tuz! Bütün hevesim kursağımda düğümleniyor, ağlamak istiyorum o da yarım kalıyor..

Ya ak diyorum ya kara, çünkü gri renk değil bahara ve çiçeklensin istiyorum bütün dallar!

Hanımeli kokusu sarsın şehri, gidenler geri gelsin istiyorum sorgusuz sualsiz!

Yitip gidenleri helalliğini versem soyu tükenir mi kederin? Geçtiğim yollar düşman bana, yüzüne güldüğüm bebekler..hepsi bir hayal uğruna geçip giden yılların telaşında,bense susuyorum hıçkırarak!

Bu akşam daha da zor yalnızlık.Ne farkı varsa günün dünden! Her geçen dakika sırtıma kambur oluyor! Sana dökülüyorum ormanlardan, el değmemiş; adımı anma,söyleme adını!

Hani diyorum olsa elimde kristal vazolar vursam yere içi sızlasa aşkın! Sırtımda ağrısını duyduğum sevdayı bir an soluklanmak üzere bıraksam çiçek dolu bahçelerde, korkuyorum vefasız derler diye..

Kapılar nihayet bulmasa da sende karar kılmışlığımın bedeli büküyor belimi. Ey aşk! Gözü dönmüş bir canavar mısın Kaf dağı sırtlarından gelen, ki senin ayak sesindir geceleri uğuldayan gün doğumuna dek.. tanıma beni ve tanıştırma acıyla! Çokça kanamış, henüz kurumuş yaralarım var. Sabra uzak düşlerimin kapıya konmuş pabuçları, inatlaşma benle!

& fersude &

08.09.2009

22:50

Adı sen olmasın hiçbir çocuğun ve gözleri ela..

& fersude &

22.37      23 eylül 2009

Çamlıca

Yaşıyorum Ölürcesine

pişman olacağımı düşünseydim
sevmezdim seni böyle delicesine..
hala aklım başımda değil,
yaşıyorum işte ölürcesine!


& fersude &

15 ağustos 09 / kocatepe mahallesi sokakları

Biliyorum,bazen gitmek gerekir,sebep söylenemeyecek kadar büyüktür,susmalar bu yüzdendir..

Anlamı olmasa da yaşananları yok saymanın, yarına faydası olmadığı  da kesindir..

Kurulan düşlere aykırı yollarda yürünür, kimsenin kal demediği sokaklardan geçilir;bütün sokaklar artık ayrılıktan yana seçilir!

Heyecanla düşülmez yollara sabahın en erken saatinde, vuslat diye titremez gönül;Beykoz’da kan düşer bir güvercinin kanadından toprağa, Emirgan’da yankılanır , şehrin suları ağulanır bıçak kemiğe kalp hasrete dayanır!

Kurulması muhtemel cümleler terkedilmiştir tren garında, bir uçağın semada süzülüşünden medet umulur; gitmek düşer en gidilmez noktada ..

Karınca ısırığı acılarla geçer gün, iş üstüne iş ezberlenir isyanın sesine kulak tıkanır; saça düşen aklara dökülecek gözyaşına bahane aranır!

Öfkeyle kalkılır zararla dans edilir! Hangi kapının ardından şaka yaptık sesleri yükselir bilinmez,bir umuttur yine hiç tükenmez..

Her şey sebep olabilir gitmek için, kalmaya sebep bulunamazken..

Kal demenin esrarına diz çöküleceği yerde adı geçmez fedakarlığın! Kimse yetim kalmayacakken yetim bırakılır sevda!

Ayrılık denildikçe kuyu denir zindan denir..Yusuf denir ahh denir!!

Kin öfke pişmanlık gururla sunar

                              “ AYRILIK “      artık heryerde…

& fersude &

09.08.09

21:09